Στον πολιτιστικό χώρο Σαντιρβάν και το Μουσείο Μπενάκη
Εκατοντάδες παιδιά κατασκεύασαν
καραβάκια των ευχών με οικολογικά υλικά
Μιλάνε στον «Π.Τ.» οι υπεύθυνες του Μουσείου Μπενάκη Παιχνιδιών κες. Βέργου και Χατζοπούλου
Του Θανάση Πολυμένη
ΜΙΑ ΠΟΛΥ ωραία δράση στο πλαίσιο του εορτασμού της πολιούχου της Δράμας Αγίας Βαρβάρας, πραγματοποιήθηκε το Σαββατοκύριακο 29 και 30 Νοεμβρίου στον πολιτιστικό χώρο Σαντιρβάν της Raycap στη Δράμα.
Κατά τη διάρκεια της δράσης, εκατοντάδες παιδιά βρέθηκαν στον χώρο, ώστε με τη βοήθεια υπευθύνων του Μουσείου Μπενάκη Παιχνιδιών, να κατασκευάσουν τα γνωστά καραβάκια των ευχών, και στη συνέχεια να τα αφήσουν να πλεύσουν στα νερά των πηγών της Αγίας Βαρβάρας.
Για το λόγο αυτό, στη Δράμα βρέθηκαν οι κυρίες Νόρα Χατζοπούλου και Μαίρη Βέργου υπεύθυνες του Μουσείου Μπενάκη Παιχνιδιών και μαζί με την υπεύθυνη του πολιτιστικού χώρου Σαντιρβάν της Raycap κα. Αγγελική Κόμσιου, βοήθησαν τα παιδιά να κατασκευάσουν τα δικά τους καραβάκια. Και όλα αυτά με άκρως οικολογικά υλικά, όπως φλούδες από δέντρα, ξυλαράκια, χαρτόνι, φελλούς, κλωστές και άλλα υλικά.
Αξίζει να σημειωθεί ότι, οι δύο κυρίες από το Μουσείο Μπενάκη Παιχνιδιών, βρέθηκαν στη Δράμα και με την ευκαιρία της νέας έκθεσης «Ιστορίες Παιχνιδιών» η οποία θα ετοιμαστεί και θα ανοίξει στις 12 τρέχοντος μήνα.
Από αρ. Η κα. Νόρα Χατζοπούλου, η κα. Μαίρη Βέργου από το Μουσείο Μπενάκη και η κα. Αγγελική Κόμσιου υπεύθυνη του πολιτιστικού χώρου Σαντιρβάν.
Για την υπέροχη αυτή δράση, στον «Π.Τ.» μίλησαν οι δύο υπεύθυνες του Μουσείου Μπενάκη Παιχνιδιών, εκφράζοντας την χαρά τους για την έκθεση παιχνιδιών στη Δράμα από άλλες εποχές.
Ερωτώμενες για τη συσχέτιση των δύο δράσεων με την έκθεση «Ιστορίες παιχνιδιών», τονίζουν ότι «οπωσδήποτε υπάρχει συσχέτιση, μιας και ανάμεσα στα παιχνίδια που θα εκθέσουμε, είναι και ένα καραβάκι. Δεν είναι βέβαια καραβάκι των ευχών της Αγίας Βαρβάρας, αλλά είναι για τα κάλαντα της άνοιξης, τα χελιδονίσματα, το οποίο προέρχεται από καπνοπαραγωγική περιοχή Βορείου Ελλάδος, που είναι πολύ πιθανόν να είναι και η Δράμα. Δε γνωρίζουμε ακριβώς από ποια περιοχή».
Όπως τονίζουν, «με αφορμή αυτό το καραβάκι, όπως το σκεφτήκαμε, μας προσκάλεσε το Σαντιρβάν να συμμετέχουμε και εμείς σε αυτό το σπουδαίο εργαστήριο που έγινε, με τα καραβάκια αλλιώς των ευχών. Δηλαδή να έχουν μια οικολογική διάσταση, να μην είναι αυτό που γίνεται με τα καραβάκια με τα φελιζόλ κάθε χρόνο και γεμίζει η λίμνη φελιζόλ. Οπότε σκεφτήκαμε όλοι μαζί, να ενώσουμε τις δύο ομάδες μας και να βοηθήσουμε τα παιδιά να κάνουν τα δικά τους καραβάκια».
Στην ερώτηση αν τα παιδιά ζητούσαν κάτι το ιδιαίτερο, σημειώνουν ότι «έβλεπαν τα υλικά και μετά άφηναν τη φαντασία τους να οργιάσει, να εκτοξευτεί».
Στην ερώτηση για το τι ήταν εκείνο που τους έκανε μεγαλύτερη εντύπωση, εξηγούν ότι «τα περισσότερα παιδιά – ενώ οι γονείς τους ήξεραν – εκείνα δεν γνώριζαν για ποιο λόγο γίνεται αυτό το έθιμο. Δηλαδή ενώ όλα έλεγαν για την Αγία Βαρβάρα, αλλά έμεναν εκεί. Εμείς προσπαθήσαμε να εμβαθύνουν στο ιστορικό κομμάτι αυτής της ιστορίας, ότι είναι η εκκλησία που θέλανε οι χριστιανοί να χτίσουνε και θέλανε να την πάρουν οι Τούρκοι. Και αυτή η ιστορία τους άρεσε πολύ, ώστε να ξέρουν το λόγο για τον οποίο κάνουν τελικά τα καραβάκια».
Εξηγούν μάλιστα σ’ αυτό το σημείο, ότι, «είναι σημαντικό να βιώσουμε την ιστορία, να την πούμε, να ειπωθεί. Γιατί περνάει το έθιμο και χάνεται η ιστορία. Αυτό δεν γίνεται μόνο εδώ, αλλά συμβαίνει και αλλού. Είναι η δημιουργία, η χαρά του εθίμου, αλλά τι υπάρχει από πίσω; Πώς δημιουργήθηκε αυτό το έθιμο; Είναι καλό κάθε τόσο να το υπενθυμίζουμε».
