Τη Δευτέρα στο Δημοτικό Συμβούλιο Δράμας
Ονοματοδοσία οδού στη Δράμα
σε «Θεμιστοκλής Χατζησταύρου»
για την αναγνώριση του αγώνα του
Μετά από αίτημα της Εταιρείας Δραμινών Μελετών – Ο Θ.Χ. υπήρξε Πρωτοσύγκελος του Αγίου Χρυσοστόμου 1902 – 1910 στη Δράμα και Αρχιεπίσκοπος Αθηνών το 1962
Του Θανάση Πολυμένη
ΜΕ ΕΝΑ αρκετά ενδιαφέρον θέμα πρόκειται να ασχοληθεί μεταξύ άλλων, η τακτική συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Δράμας, το απόγευμα της Δευτέρας 1 Σεπτεμβρίου.
Πρόκειται για το θέμα ονομασίας μιας ανώνυμης οδού «ανώνυμος 9» στην πόλη της Δράμας, μεταξύ των οδών Θερμοπυλών και Χατζηανέστη, σε οδό «Θεμιστοκλής Χατζησταύρου».
Το αίτημα προς το Δήμος Δράμας, κατέθεσε η Εταιρεία Δραμινών Μελετών, και το υπογράφουν ο πρόεδρος κ. Γ.Κ. Χατζόπουλος και ο γεν. γραμματέας κ. Γ.Σ. Ιντζές.
Ο Θεμιστοκλής Χατζησταύρου υπήρξε μια πολυσχιδή και σημαντική προσωπικότητα, και διετέλεσε Πρωτοσύγκελος της Ιεράς Μητρόπολης Δράμας από το 1902 έως το 1910.
Κατά τη διάρκεια των χρόνων αυτών – όπως αναφέρει το σημείωμα της Εταιρείας Δραμινών Μελετών – ο Θεμιστοκλής Χατζησταύρου προσέφερε ύψιστη υπηρεσία στη διεξαγωγή του Μακεδονικού Αγώνα στο σαντζάκι Δράμας (Επαρχία Δράμας), αλλά και στην παιδευτική και κοινωνική ζωή των υποδούλων Δραμινών σε καιρούς δυσχείμερους.
Ο Θ. Χατζησταύρου, για τη δράση του καταδικάστηκε σε θάνατο από το τουρκικό δικαστήριο της εποχής.
Σύμφωνα με στοιχεία που παραθέτει ο Δραμινός ερευνητής της ιστορίας της Δράμας κ. Χατζόπουλος σε παλαιότερο βιβλίο του, [Ο Θεμιστοκλής Χατζησταύρου γεννήθηκε το 1880 στο Αϊδίνι της Ιωνίας της Μ. Ασίας από γονείς θεοσεβείς και ενάρετους. (…) Τη δίψα του για τα θεολογικά γράμματα δεν την έσβησε η αποφοίτησή του με άριστα από την Ιερά Θεολογική Σχολή της Χάλκης το 1902. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο, που ενδιαφερόταν ζωηρά για την επάνδρωση της Εκκλησίας με φιλομαθείς, νουνεχείς, εύστροφους και μαχητικές προσωπικότητες, επιλέγει τον αοίδιμο Θεμιστοκλή για να τον καταστήσει ηγετική μορφή σε μια περίοδο έντονης δοκιμασίας και σκληρού βασανισμού του χριστεπώνυμου ποιμνίου. Έτσι τον προτρέπει να συνεχίσει τις σπουδές τους στο πανεπιστήμιο της Λωζάννης αναλαμβάνοντας όλα τα έξοδα.]
Σε άλλο σημείο ο κ. Χατζόπουλος αναφέρει επίσης: [Θεία οικονομία και στο Μητροπολιτικό θώκο της Δράμας ανέρχεται η πολλά υποσχόμενη μορφή του Χρυσοστόμου Καλαφάτη, του μετέπειτα εθνοϊερομάρτυρα Αγίου. Ο Χρυσόστομος γνώριζει τον Θεμιστοκλή με τον οποίο συνεδέθη με προσωπική φιλία και αμέσως, μετά την ανάρρησή του στο Μητροπολιτικό θώκο της Δράμας, τον κατέστησε στενό του συνεργάτη, στον οποίο υπαγόρευε όρθιος ο Χρυσόστομος τα περισπούδαστα προσωπικά του έγγραφα. Με τον γραφικό χαρακτήρα του Θεμιστοκλή καταστρώθηκαν πολλά από τα πρακτικά της Ι.Μ. Δράμας στον κώδικα της Χωριστής. Φλογεροί πατριώτες και οι δύο από «καλοί ποιμένες έθεσαν την ψυχή των υπέρ του ποιμνίου των».
Το 1902 ο Θεμιστοκλής χειροτονείται ως Αρχιδιάκονος στη Μητρόπολη Δράμας, αλλά και Ιεροκήρυξ και γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος. (…) Κηρύσσει το θείο λόγο όχι μόνο στους ναούς της περιοχής Δράμας, αλλά και στη γειτονική Αλιστράτη, την Αρχιστράτη, όπως την αποκαλεί ο Άγιος Χρυσόστομος σε μερικές επιστολές του, και η οποία υπήρξε για κάποιο διάστημα έδρα της Ι. Μητροπόλεως Δράμας.]
[Μετά την απομάκρυνση του Αγίου Χρυσοστόμου από τη Μητρόπολη Δράμας, τον ακολούθησε στη Μ. Ασία, όπου εξελέγη Τιτουλάριος Επίσκοπος Τράλλεων το 1910. Το 1913 εκλέγεται Μητροπολίτης Φιλαδελφείας, ενώ το 1919 Μητροπολίτης Εφέσου. Μετά την τραγική Μικρασιατική καταστροφή, επιστρέφει στον Ελλάδα, όπου η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος τον εκλέγει παμψηφεί Μητροπολίτη Βεροίας και Ναούσης. Οι καιροί είναι δύσκολοι. Η Μακεδονία κατακλύζεται από τα ανέστια και με την ψυχή καταληγωμένη θύματα της ανήκουστης στην ανθρώπινη ιστορία γενοκτονίας και αναπόφευκτου ξεριζωμού από τις τρισχιλιόχρονες εστίες. (…)
Ο Θεμιστοκλής Χατζησταύρου μπαίνει μπροστάρης στον αγώνα της επιβίωσή τους. Γνωρίζει καλύτερα από τον κάθε άλλον την προσφυγιά, από άνομα συμφέροντα, από απάνθρωπες σκοπιμότητες των Μεγάλων, γι’ αυτό και δεν φείδεται κόπων. (…)
Αφού ολοκληρώσει το έργο του στην Ιερά Μητρόπολη Βεροίας και Ναούσης θα μετατεθεί στην ιστορική Μητρόπολη Φιλίππων – Νεαπόλεως και Θάσου το 1924, όπου και θα παραμείνει μέχρι της εκλογής του ως Αρχιεπισκόπου Αθηνών το 1962 (ως Χρυσόστομος Β΄). Τον Μάιο του 1968 θα απομακρυνθεί κατά τρόπον αντικανονικό από τον αρχιεπισκοπικό θρόνο από τους καταλύσαντες της Δημοκρατίας ενστόλους επίορκους. Πέθανε στην Αθήνα έχει χρόνο αργότερα (9-6-1968).]
